Als kind las ik een verhaal dat dieren konden spreken in de kerstnacht om 12 uur ‘s nachts. Wie de schrijver was of wat de titel was weet ik niet meer. Alles wat mij is bijgebleven is het gedeelte over pratende dieren.
Omdat ik, als kind opgroeide met hond en kat En graag in sprookjes geloofde heb ik menig kerstavond geprobeerd om En tot 24:00 uur wakker te blijven En dan ook nog te zorgen dat een van de beesten op mijn slaapkamertje was.
Ik hoef niet uit te leggen dat het me nooit gelukt is om die omstandigheden zo te krijgen dat het ooit lukte, en of beesten konden praten tijdens kerstnacht is voor mij dan ook altijd een raadsel gebleven……

Maar het idee dat beesten konden praten tijdens kerstnacht heeft me nooit los gelaten, want laten we eerlijk zijn, wie zou er nou niet een goed gesprek met zijn beestje willen hebben? Of het uitlaat rondje hem wel bevalt, of dat hij het keffertje dat bij het hardlopen om ons heen rent ook zo irritant vond.

25 jaar later

En inmiddels vader van 4 dochters kende ik nog steeds (de kern van ) het verhaal. En uiteraard vertel ik ze elk jaar weer dat op kerstnacht de beesten kunnen praten.
Terwijl de oudsten net al de “ik geloof in sinterklaas / Kerstman / Paashaas” leeftijd voorbij zijn (maar nog wel graag willen geloven) en de jongste 2 het feest nog bij volle bewustzijn en verwondering mee maken, beginnen ze er nu zelf over.

Immers de hond en katten komen wel boven als ze gaan slapen, maar GAAN DAARNA NAAR BENEDEN.
Met zijn allen proberen we tot een oplossing te komen en 1 van de kinderen stelt voor om met matrassen en dekbedden in de huiskamer te gaan liggen (waar de beesten ‘s nachts ook zijn) om zo te wachten tot 12 uur en dan tot 01:00 uur met hun maatjes te kunnen kletsen.

En zo worden in de loop van de avond de bedden afgehaald en installeren de dames zich beneden. Met goed zicht op de televisie (een opblijf avond met natuurlijk wel door te komen zijn)
Terwijl mamma op de bank met een gemene grijs naar mij zit te kijken onder het moto “Hoe ga je je hier uit lullen…..”

De klok boven de televisie tikt de minuten voorbij en het kwam tijdstip waarop iedereen zat te wachten dichter en dichterbij.
Maar een voor een werden de kinderen steeds stiller en af en toe klonk er zelfs al een klein snurkje….
en helaas vanaf 23:45 waren er geen kinder geluidjes meer te horen…
Tot er opeens om 1:30 een zacht stemmetje klonk.. “ oh nee, we hebben het gemist”  om daarna weer in slaap te vallen.

Kerstavond 2016

Zoals elk jaar komt het kerstverhaal over de pratende dieren weer voorbij.
“Jammer dat we het mysterie nooit hebben opgelost “ zucht de jongste (inmiddels 19) een uur of 2 voor kerstmis begint.
”Ik moet jullie iets vertellen “ zeg ik.
“Ik heb toen jullie om 23:45 in slaap vielen de batterijen uit de klok gehaald en om 1:00 uur heb ik de klok weer aangezet.”
Ze kijkt me aan en schiet in de lach….

De kerstnacht die mij bij was gebleven als kind, zal ook hun bijblijven…

 

Prettige kerstfeest

LAAT EEN REACTIE ACHTER