Kustmarathon 2016

2
200

– Wie hier de strijd met de elementen aan gaat, wordt één met de natuur –
– een tocht vol ontberingen –
– De Kustmarathon is geen kinderspel. Het is de zwaarste marathon van Nederland –
– kutzand –

Superlatieven die ik, toen ik mij oudejaarsnacht inschreef, nog niet wist…..

Gewoon een Marathon met wat strand zo werd mij verteld.

Wat vooraf ging aan de kustmarathon

En iedereen die (net als ik) uit Noord-Holland komt (of wel eens de halve van Egmond gelopen heeft) denkt: Het strand is zo hard als een atletiekbaan, dus prima te doen.

kustmarathon 2016 hoogtekaartEn dus neem je in de koude, natte augustus maand in  je duurlopen strand training op. Rondjes van  tussen de 8 en 17 km zeiknat maar hard strand.
(augustus in Noord-Holland heeft het weerbeeld van wat ze in bijvoorbeeld Gelderland november noemen)

En dan zit je in je taperweek. De heel week een dikke keel zodat je nauwelijks kan slikken.  En een paar kuiten en bovenbenen die al zeer doen als je er naar wijst (iets met wat fietstochten) en een knie die toch wel regelmatig laat weten dat hij een meniscus mist.

Het weerbericht wisselt de hele week tussen zuidwesten of zuidoosten wind.  (in ieder geval tegen) regen en 13 graden. Niet echt mijn hardloop weer.

Terwijl ik Zeeland binnen rijd zie ik nog net de stek waar deze maand 8 jaar geleden (noodgedwongen) mijn leven als duiker ophield en je snapt. De zenuwen zitten erin…

Vrijdag avond nog even het dorp in voor een hapje. Maar zoals je kan verwachten het hele dorp puilt uit van de lopers en supporters (er zijn vrijdag avond ook al loop onderdelen)
Dus bij de 1e pizzeria vangen we bot. Uiteindelijk de 2e gevonden snel gegeten en naar bed. Zelfs de mee gebrachte roze koeken durf ik niet aan te raken

Zaterdag ochtend is het al vroeg wakker. De bedoeling is dat we om 930 de bus hebben vanuit Zoutelande naar de start in Burgh-Haamstede.
Met Henny, Chiel, Janine en Kitty richting Zoutelande gereden om daar tegen het eerste minpuntje in de organisatie aan te lopen. Na de finish zullen we terug moeten lopen naar de auto, maar helaas het dichtstbijzijnde parkeerterrein blijkt gereserveerd te zijn voor de menssoort die elke vorm van zelf bewegen schuwt: De VoetbalMoeder !
Blijkbaar dacht men dat als je 42+ kilometer kan rennen een kilometer meer er nog wel bij kan. Het zorgt er in ieder geval al voor dat Kitty haar hartslag al ver boven haar maximum zit.

Uiteindelijk toch in de bus in en met zijn allen richting Burgh-Haamstede om daar op het terras te ploffen om het laatste uurtje door te brengen.
Vele hardlopers die ik alleen via twitter / facebook / instagram ken even een handje geschud en dan is het tijd om richting de kerk te vertrekken.

De start

kustmarathon jan startMet maar 1800 lopers zijn de startvakken redelijk klein en de sfeer relaxt. Een bordje bij de ingang geeft aan welke eindtijd, maar niemand controleert er dus je kan gaan staan waar je wilt. We zijn echter verstandig en gaan bij > 4 uur staan.

Dan heeft de klok 12 geslagen en komt de meute in beweging. De 1e stap is gezet: hand in hand over de startlijn. (dat lukte bij de Slachtemarathon niet) nu nog samen finishen!
Direct na de start valt mijn zonnebril uit mijn drank gordel. Met het gedrang achter me is deze snel vertrapt en ik zal het zonder moeten doen.

Vanuit het dorp draaien we de duinen in en begint het klimmen.
Al snel valt me op dat mannen een soort kudde dieren zijn. Ze zien een boom en ze moeten….. Waardoor er rijen mannen langs de boomrand staan.

Via de duinen draaien we na 4 kilometer het strand van Westerschouwen op. En het eerste wat me opvalt is HARD ZAND !! Als dit nou datgene is waar men zo bang voor was dan wordt dit na alle strandtrainingen een makkie! Aan het einde even een stukje zacht zand om boven te komen en we draaien de Peilerdam op richting Neeltje Jans. Hier valt op dat de wind toch redelijk stevig is en weten we achter een groepje te blijven.  In groepjes lopen wordt vandaag (gezien de tegenwind) het devies…

Doordat ik op de waterkering op Neeltje Jans ook mijn “water” niet meer weer weet te keren, raken we iets achterop bij het groepje waar we in liepen. Gelukkig weten we weer aan te haken bij een groepje en zo lopen we de dam weer op.
Helaas bij de waterpost op 15km valt ook dit groepje weer uit elkaar. Omdat wij zelf water hebben lopen wij door.
Echter nu pakken we vol de wind, Terwijl ik reken dat we nog zo’n 4 – 5 km moeten tot het strand zie ik mijn hartslag langzaam oplopen.

Ik weet dat Kitty schuin achter me loopt en draai om mijn hoofd om te zeggen dat we of langzamer moeten of weer een groepje op moeten zoeken….
Op dat moment zie ik dat we een groepje gevonden hebben! 4 – 5 rijen dik loopt alles achter ons uit de wind uit te hijgen…
Op dat moment heb ik even een hele grote grijns! Heren en dames, deze haasklus werd u aangeboden door een kettingrokende copd-er, omdat u het niet op eigen kracht kon 😈

En dan begint op 19 km Het Strand…..

Kitty is al een kilometer aan het zoeken waar Janine nu is, want die zou met de wijn klaar staan. Maar die blijkt dus op het strand te staan samen met Esther en Gerard!
Na even een snel praatje en plaatje hobbelen we verder de zandbak in…

kustmarathon strand

Mul zand dat onder je weg rolt als je probeert af te zetten…
We sluiten aan bij de stoet die langs de waterlijn loopt. Door het opkomende tij spoelt er regelmatig een golf over het zachte zand waardoor het beloopbaar wordt. Het nadeel is echter dat je hierdoor regelmatig weg moet springen en gelijk in het zachte zand weg zakt, waarna je opnieuw op gang moet proberen te komen.

Heb ik hiervoor de afgelopen maanden al die strand trainingen gedaan? Dit werkt niet!!!
Ik kijk om me heen voor een andere oplossing en zie langs de duinenrij het spoor van een auto lopen. Ik besluit mijn eigen plan te trekken en ga in het wielspoor lopen.
Dat blijkt grotendeels hard te zijn en nog vrij redelijk te lopen. Ik ben blij !!!
Het voordeel van al die maanden op het strand trainen betaald zich eindelijk terug!!!!

Met een “Tot zo” passeer ik Kitty die inmiddels met Carlo en Tamara er een wandelmarathon van maken.

Bij het 21 km punt moet ik voor de meting toch weer even terug naar de waterkant, maar daarna kan ik weer lekker door hobbelen tot we bij 26 km het strand af moeten(met droge voeten, dus geen blaren !).

Boven aan de strand opgang besluit ik eerst het zand uit mijn schoenen te gooien. Ik zie Kitty aankomen en besluit te wachten (samen uit, samen thuis)

Onderaan het duin staan John Hardlopendeboer en Ans die nog even wat foto’s maken en dan duiken we de duinen in .

kustmarathon na strandDe Duinen….

kustmarathon duinen omhoogDacht ik dat we na het strand het ergste gehad hadden en nu eindelijk door konden lopen blijkt dat wat ze hier duin noemen een hobbelig schelpen pad is wat hier en daar onderbroken wordt. Door een trap. (omhoog of omlaag, beide opties mogelijk)
Afspraak is wandelen naar boven en dan weer hollen….
(al probeer ik nog wel zo veel mogelijk omhoog te rennen)

Inmiddels valt het op dat ik vrij weinig klaag. Klagen is iets wat ik standaard doe als ik in mijn element ben. Meestal om kleinigheden. Zo is het gebrek aan koffie of bier (of Zeeuwse mosselen) vanaf de 1e verzorgingspost altijd een probleem.  Maar ik ben zo keihard aan het genieten van het samen dit kunnen doen dat ik het totaal vergeet.

Wel neemt mijn irritatie over het fotografen team toe.  Of er loopt een loper voor me die de fotograaf aan de praat houd die vervolgens “vergeet” dat er meer lopers zijn, of (en met name langs deze duinweg) net als wij in beeld komen laat de fotograaf zijn camera zakken om op het scherm te kijken.
De foto’s op dit blog (met uitzondering van de finish foto’s) komen dus of van vrienden, of van Oypo fotografen.

En zo hobbelen we dus verder trap op, stukje schelpenpad, trap af, (of als je mazzel hebt schelpenpad af).
Kitty heeft intussen een verhaal over een tank die ergens langs de route zou staan. Het zou een hele happening staan, dus we zijn al kilometers aan het uitkijken waar deze dan staat. Uiteindelijk spotten we hem vlak voor het einde, maar veel meer dan de smalle doorgang waar we tussendoor moeten glippen krijg ik er niet van mee.

Het laatste stuk over de dijk hebben we gelukkig wind mee en asfalt. Even hoef ik niet op te letten of ik Kitty nog steeds uit de wind houd, maar alleen op te letten voor de laatste trap.

De trap gemaakt van vlonder planken (met van die anti slip ribbels) die er voor zorgt dat als je toch wel enigszins moe bent je totaal geen diepte ziet.
Een loopster heeft daar duidelijk geen moeite mee en besluit dat het NU tijd is om nog een poging te doen haar PR te verbeteren. Ze duikt op volle snelheid de trap af.
Onderaan lopen we het strand op, dat dit keer hard is. (inmiddels is het afnemend tij) alleen staan er op dit strand wel golfbrekers. Daar waar op de foto’s van eerdere lopers te zien is hoe men zich tussen manshoge palen moet doorwurmen hebben wij door het hoge tij paaltjes waar je net (niet) overheen kunt stappen. Oppassen om niet in het zicht van de finish op je plaat te gaan.

De finish

Nog even een laatste klimmetje omhoog (He zijn dat niet de doedelzakkers van de Koning van Spanje Trail?) dijkje over en weer naar beneden.
Omdat we voor de finish vlak achter iemand lopen even iets inhouden maar deze man besluit voor de finish te stoppen.

En dan na 2 eerdere marathons is er eindelijk het moment om hand in hand over de finish te gaan en met 5:02:59 (nog nooit zo lang over een marathon gedaan !) zit de kustmarathon er op. Volgens de kenners was dit (door het zogenaamde springtij) een van de 3 zwaarste edities van de zwaarste marathon van Nederland. (maar voor mij de eerste die ik volgend jaar zo weer zou doen!)

Heb je in het blog van Kitty al kunnen lezen hoe lyrisch ik kon worden over een bekertje lauwe bouillon, dan zal ik je maar besparen hoe goddelijk een zak paprika chips smaakt als je na 5 uur hollen eindelijk op een bed kan neerploffen.

s’ Avonds gezellig met zijn alleen een borrel en uit eten.
Alleen waren daar de mosselen al op.

kustmarathon finish

 

2 REACTIES

LAAT EEN REACTIE ACHTER